Ulemâ-i Sû’

“Kötü âlimler” mânâsına insanları doğru yoldan saptıran, ilmini dünya kazancına, mala ve mevkîye kavuşmaya vâsıta eden din adamları için kullanılan tabir.

Din adamları içinde, mevki, maaş arzusunda olmayan, yalnız şeriatin

(İslâmiyet’in)

yayılması ve yalnız onun kuvvetlenmesi için uğraşan hemen hemen yok gibi olmuştur. Mevki almak, sandalye kapmak arzusu araya karışınca, din adamlarından her biri, ayrı yol tutup, kendi üstünlüğünü göstermek isterler. Birbirinin sözlerini beğenmez olurlar. Bu sûretle devlet reisinin gözüne girmeye çalışırlar. Maalesef din işi ikinci derecede kalır. Allahü teâlâ Müslümanları böyle ulemâ-i sû’in fitnesinden korusun.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)