Seyr-i Mahbûbî

Tasavvuf yolculuğunda muhabbetin son haddini bulması.

Seyr-i âfâkîde ele geçen şeylere, uzun bir sülûke ve sıkı riyâzetlere ve çetin mücâhedelere lüzum kalmadan kavuşur. Çünki, sevmek, sevgiliye, itâat etmeği ister. Sevgi son haddini bulunca, itâat da tamam olur. Sevgiliye, insan gücünün yetişebildiği kadar, tam bir itâat hâsıl olunca makamât-i aşere [Tevbe, zühd, vera‘, sabr, fakr, şükr, havf, recâ, tevekkül ve rıdâ] ele geçer. Bu seyr-i mahbûbî ile, seyr-i âfâkî gibi, seyr-i enfüsî de tamamlanmış olur. Çünki, Resûlullah aleyhisselâm; “İnsan, sevdiği ile beraberdir” buyurdu.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)