Seyr

Yürümek; bakmak.

Tasavvuf yolunda ilerleme, manevî yürüyüş.

Başka tarîkatlerde seyre nefsin tezkiyesinden yani temizlenmesinden başlanır. Cesedi temizlerler. Bundan sonra âlem-i emre sıra gelir. Bizim yolumuzda ise, seyr kalbden başlar. Kalb de âlem-i emrdendir. Bunun içindir ki, başkalarının yolunun sonu bizim büyüklerimizin yolunun başında yerleştirilmiştir.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)