Fenâ-i Nefs

فناء نفسArapça

Tanım

“Nefsin fenâsı, kendini yok bilmesi” mânâsına tasavvufta benliğini unutup, kendine ve başkalarına bağlılığının kalmaması; benliği unutup, bırakması. Tam fenâ. Hakîki fenâ.

Fenâ-i kalb hâsıl olunca, kalbde hatara (mahlûkların düşüncesi) kalmaz. Fakat dimâgdan gitmezler. Fenâ-i nefs olunca dimâgdan da giderler.

(Mekâtib-i Şerife)

Fenâ-i kalbden sonra fenâ-i nefs, sonra itmi’nân-ı nefs, sonra İslâm-ı hakîkî hâsıl olur.

(Mektûbât-ı Ma‘sûmiyye)

Paylaş

Benzer Kelimeler