Fenâ-i Kalb

“Kalbin, bedenin fenâsı, kendini yok bilmesi” mânâsına tasavvufta hakikî sevginin çok olması hâlinde, sevdiğinden başka her şeyi unutma; fenânın birinci basamağı.

Fenâ-i kalb hâsıl olunca, kalbde hatara (mahlûkların düşüncesi) kalmaz. Fakat dimağdan gitmezler.

(Mekâtib-i Şerîfe-i Abdullah Dehlevî)

Fenâ-i kalb sahibi, istese de, kendisini zorlasa da, Allahü teâlâdan başka hiçbir şeyi hâtırına getiremez. Bu fenâ, kalb ile olan zikrin netîcesidir.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)