Nâib

Niyâbet eden, birinin yerini tutan, vekil.

Osmanlılarda kâdı yardımcısı.

(Bkz. Niyâbet) Allahü teâlâ bir hac ibâdeti ile üç kişiyi Cennet’e koyar: 1) Haccı vasiyet edeni, 2) Vasiyeti infâz edeni (yerine getireni), 3) Nâib olarak hacca gideni.

(Hadîs-i şerîf-Beyhekî)

Hacda nâibliğin şartlarından biri de, nâibin, hacca gidip gelmekten âciz olanın parasıyla haccetmesidir.

(Ni‘met-i İslâm)