Mürüvvet

(A. Mer’den) Yiğitlik, mertlik; insanlık, erkeklik; faydalı olmak.

İnsanın, bir din kardeşi konuşurken susması mürüvvettendir.

(Hadîs-i şerîf-Hatîb)

Cimâ‘ için ve abdest bozmak için kullanılan kelimeleri açıkça söylemek mekrûhtur. Çünki bunları söylemek, mürüvvete ve diyânete uygun değildir; hayâyı, utanmayı giderir ve başkalarını gücendirir.

(Hadîka)

Haram işlememek, günahlardan sakınmak, insaf ile hüküm vermek, zulmetmemek, hakkı olmayana göz dikmemek, kölesi olmayan kimseyi karşılıksız çalıştırmamak, zayıfa karşı kuvvetliye yardım etmemek, alçak olanı şerefliye tercih etmemek, vebâl ve günah olan şeylere sevinmemek, kötü isim yapacak olan hareketlerde bulunmamak mürüvvetin şartlarındandır.

(Edebü’d-Dünya ve’d-Dîn)

Kimim var hazretinden gayri arz eyleyeyim hâlim, Yüce zâtına âittir mürüvvet, yâ Resûlallah!

(Adlî)