Münâcât

Allahü teâlâya yakarmak, duâ edip yalvarmak.

Allahü teâlâya yakarış ve mağfiret niyâzının mevzu edinildiği şiir ve nesir eseri.

Sizlerden biri namaza durduğunda, Rabbi ile münâcat hâlindedir.

(Hadîs-i şerîf-Taberânî)

“İlâhî! Herkesi sıkıntıdan kurtaran yalnız sensin. Bizi dünyada ve âhirette sıkıntıda bırakma! Muhtaçlara, her şeyi gönderen yalnız sensin! Dünyada ve âhirette bize, hayırlı ve faydalı şeyleri gönder! Dünya ve âhirette, bizi kimseye muhtaç bırakma!” diye Allahü teâlâya münâcâtta bulunmalıdır.

(Riyâdü’n-Nâsıhîn)

Gel ey dâ‘î, hemen başla duâya, Elin aç bârgâh-ı kibriyâya. Nice zamanların âh boşa geçti, Yapdıkların hep mâzîye karışdı. Şimdiden sonra insâfa gel bârî, Tövbe et, yalvar da afv ede Bârî. Kalbinden söyledim estagfirullah, Rücû‘ etdim, dedim tübtü ilallah.

(Münâcât-ı Muhammed bin Receb)