Mübtelâ

(Belâ’dan) Tutkun, tutulmuş; düşkün.

İnsan her ne kadar derd ve belâya mübtelâ ve mihnetlere dûçâr olursa, beraberlikte ve yakınlıkta o kadar ziyâde kâmil olur.

(Mektûbât-ı Ma‘sûmiyye)