Meyân (miyân)

Orta, ara, vasat, yan, taraf.

Hind alt kıtasında “efendi” gibi umumî mânâda hürmet için kullanılan bir kelime. İmâm-ı Rabbânî hazretlerinin mektuplarında çokça geçer. “Meyân Şeyh” (şeyh efendi) gibi umumî bir sıfat olarak kullanılabilir ve daha önce ismi geçen şeyhe atıf olabilir. Mezkur (müşarünileyh) Şeyh Efendi... gibi. Mektûbât’ın Farsça neşrinde “Meyân Şeyh” gibi ifâdelerin üstünde veya kenarında kimin kastedildiği bazen yazar. İmâm-ı Rabbânî hazretleri bazen Meyân Şeyh derken, pirdaşı Abdülhak Muhaddis ed-Dehlevî’yi kasteder. I. cild

mektubda geçen “Meyân Şeyhî” veya “Meyân Şeyhân”ın, İmâm-ı Rabbânî hazretlerinin müridlerinden olduğu anlaşılmaktaysa da hüviyeti meçhuldür. Eğer ata tarafı Ömerî veya ana tarafı hoca yahud bi’l-aks ola buna meyân derler. Evlâd-ı Hazret-i İmâm-ı Rabbânî gibi. (Kurban Ali Hâlidî, Tevârîh-i Hamse-i Şarkî, Kazan 1910, s. 86)