Mercûh

(A. Rüchân’dan) 1.Başka bir şeyin kendisine üstün tutulduğu şey. 2.Hasmından önce iddiasını ispata salâhiyeti olmayan. 3.Fıkıhta iki kavilden diğeri kendisine tercih edilen.

Fıkh kitaplarına uymayan bir âyet-i kerîme veya bir hadîs-i şerîf görülürse, bunun mensûh veya te’vîlli, yâhud mercûh olduğu anlaşılmalıdır.

(Hüccetü’l-İslâm)