Mecîd

Mecd sahibi, şânı ulu, yüce.

Büyüklüğü, yüceliği ve işlerinin güzelliği ile tanınan, övülen mânâsına Allahü teâlânın Esmâ-i hüsnâsından (el-Mecîd).

(Bkz. Mâcid) Allahü teâlâ, ni‘metler vermesi sebebiyle övülendir, Mecîd’dir.

(Hûd sûresi: 73)

Baras hastası, Eyyâm-ı Beyd’de (kamerî ayın 13, 14 ve 15’inde) oruç tutup iftar vaktinde, el-Mecîd ism-i şerîfini söylerse, Allahü teâlâ ondan sebebli veya sebebsiz olarak bu hastalığı giderir.

(El-İstigâsetü’l-Kübrâ)

MECÎDİYYE مجيديه (A) Osmanlı padişahı Sultan Abdülmecîd adına kesilmiş olan altın ve gümüş sikke; daha ziyâde 20 kuruşluk ve 26 gram gelen gümüş sikkelere verilen isim.