Makâm

1. (Kıyâm’dan) Durulacak yer, mevki.

2. 2.Rütbe, memuriyet, mansıb.

Vera‘ın tamam olması için, lisanını gıybetten korumalı, suizandan kaçınmalı, kimse ile alay etmemeli, yabancı kadınlara bakmamalı, doğru söylemeli, Allahü teâlânın ni‘metlerinin çokluğunu düşünerek, kendini ucbdan kurtarmalı, malı boş yerlere harcamamalı, nefsi için mevki, makam istememeli, namazları vaktinde kılmalı, Ehl-i sünnet âlimlerinin bildirdikleri îmân ve iyi işleri öğrenip, kendini bunlara uydurmalıdır.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)

Mal için makam için hep uğraştım, Sonsuz ni‘metlerden oldum, âh yazık!

(Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî)

3. Enbiya veya evliyadan bir zâtın mezarı olduğu zannedilen yer.

4. Musiki usûlü.

5. Tasavvuf yolunda bulunan kimsenin bu yolda ilerlerken kazandığı mânevî derecelerden her biri.

Dinimizde öyle bir yüksek makam vardır ki, insan bu makama varınca kendini ve her şeyi unutur. Bu da fenâ makamıdır.

(Mektûbât-ı Ma‘sûmiyye)