Huccet (hüccet)

Sened, vesîka, delil, burhân; mahkemelerde kâdının verdiği hükmün yazıldığı vesika.

Sözü ilimde sened olan âlim.

(Bkz. Delîl) Lâilâhe illallah öyle bir sözdür ki, Allah katında lehinize hüccet olur.

(Hadîs-i şerîf-Müslim)

Mu‘âz radıyallahü anh, Yemen’e gidince ictihâd edeceğini bildirdiği zaman, Resûlullah aleyhisselâmın râzı olup hamd etmesi, kıyâsın huccet olduğunu göstermektedir.

(Şerhu Menâr)

Şiîlikte İmâm ve ondan sonra dinin en salâhiyetli kişisi için kullanılan tabir.