Halîm

Hilm sahibi, yumuşak, sertlik göstermeyen, kızmayan.

İbrâhim (aleyhisselâm) Allahü teâlâdan çok korktuğu için çok âh ederdi. Halîm idi.

(Tevbe sûresi: 114)

Allahü teâlâ halîm, iffetli kimseyi sever; çirkin şeyler konuşan, ısrarla halktan bir şey isteyen kimseye gazab eder.

(Hadîs-i şerîf-Taberânî)

Halîm kimse, gadaba sebeb olan şeyler karşısında kızmaz, heyecâna gelmez. Korkak olan, kendine zarar verir. Gadablı kimse ise, hem kendine, hem başkalarına zarar verir.

(Berîka)

Hep hilm sahibi olan; günah işleyenlerin, günah işlemelerini ve emirlerine muhâlefetlerini, karşı geldiklerini gördüğü hâlde gazablanmaya ve onları cezâlandırmaya gücü yettiği hâlde, acele etmeyen mânâsına Allahü teâlânın Esmâ-i hüsnâsından (el-Halîm).

Bilin ki, Allahü teâlâ mağfiret edicidir, halîmdir.

(Bakara sûresi: 235)

Azîm, Halîm olan Allah’tan başka ilâh yoktur. Büyük arşın rabbi olan Allah’tan başka ilâh yoktur.

(Hadîs-i şerîf-Müslim)

El-Halîm ism-i şerîfini okuyan denizde ise boğulmaktan, bir vâsıtada ise helâk olmaktan kurtulur.

(El-İstigâsetü’l-Kübrâ)