Canavar

(Cânâver) 1.Canlı, yaşayan, can taşıyan, can götüren.

Hayvan ruhunun ikinci kuvveti olan hareket kuvveti de iki türlüdür: Birincisi, şehevî kuvvettir. İnsanlar ve hayvanlar, şehvet kuvvetleri ile kendilerine tatlı gelen ve muhtaç oldukları şeyleri isterler. Bunlara behîmî kuvvet de denir. İkincisi gadabî kuvvettir. Bu kuvvet ile, kendilerine çirkin, zararlı olan şeyleri def ederler, kovarlar. Bunlara canavar kuvvetler de denir.

(Ahlâk-ı Alâî)

2.Zararlı, vahşi hayvan.

İhramdaki bir kimse, yılan, akreb, kertenkele veya fareyi öldürebilir. Kargaya taş atar, öldürmez. Kuduz köpek, çaylak, saldıran canavar da öldürülür.

(Hadîs-i şerîf-Ebû Dâvûd)

3.Şer‘an artığı necis olan hayvan.

Hazret-i Ömer’in huzûru ile, bir havuza tesadüf edildikte, orada hazır bulunan, Amr ibnü’l-Âs hazretleri, havuzun sahibine, senin havuzuna canavarlar gelir mi, diye sorduğunda, Ömerü’l-Faruk hazretleri, havuz sahibinin cevap vermesine meydan vermeyerek “Sen bize haber verme!” buyurmuştur. Bu habere göre, misafire takdim edilen taâmın, nereden hasıl olduğunu, ev sahibine sorması câiz olmaz.

(Ni‘met-i İslâm)

Kedi gerçi, canavardır. Canavarın artığı ise, necistir. Lâkin onun ehlî kısmı ile ibtilâ umumî olduğundan onun artığını, şer‘-i münîr, mekrûh mertebesinde tutup, ona necis dememiştir. Vahşisinde yani dağ kedisinde o sebeb câri olmadığından onun artığı, sâir eti yenmeyen vahşilerin artıkları gibi necistir.

(Ni‘met-i İslâm)

4.Domuz. 5.(Mecaz) Çok zararlı insan.