Atiyye

İhsan, bahşiş. (Bkz. Atâ)

Her peygambere bir dilek, atiyye verildi. Onlar da bunu dünyada harcadı, ben ise âhirette ümmetime şefaat için bıraktım. Ümmetimden öyle adam olacak ki, çok büyük bir topluluğa şefaat edecek de onlar da o yüzden Cennet’e girecekler. Öyle bir adam olacak ki, bir kabileye şefaat edecek. Yine bir adam olacak ki, ailesine şefaat edecek, hatta iki kişiye, bir kişiye şefaat edecek kimseler olacaktır.

(Hadîs-i şerîf-Müsnedü Ahmed)

Kim dilencilik kapısını açarsa, Allahü teâlâ dünyada ve âhirette ona fakirlik kapısını açar. Kim Allahü teâlânın rızâsını kasdederek atiyye kapısını açarsa, Cenâb-ı Hak ona hem dünya, hem âhiret saadeti ihsân eder.

(Hadîs-i şerîf-Ebû Dâvûd)