Abese Sûresi

Kur’ân-ı kerîmin sekseninci sûresi. Mekke-i Mükerreme’de nâzil oldu. Kırk iki âyet-i kerîmedir. Birinci âyet-i kerîmede “yüz çevirdi, iltifat etmedi” mânâsına gelen Abese lafzı sûreye isim olmuştur. İniş sebebi, Resûlullah aleyhisselâm, Mekke’nin eşrâfına İslâmiyet’i anlatırken, yanına gelip konuşmakta ısrarcı olan âmâ sahâbî İbnü Ümm-i Mektûm’a iltifat etmemesidir. Sâhha (kıyamet) ve Sefere (yazıcı melekler) sûresi de denir. Sûrede, Kur’ân-ı kerîmin Allahü teâlâ tarafından bir mev‘ize (nasihat) olduğu bildirilmekte, Cenâb-ı Hakk’ın kudret ve azametine deliller getirilmekte, kıyâmet gününün dehşetli vaziyeti, o gün iyilerin ve kötülerin hâlleri ve daha başka hususlar anlatılmaktadır. (Kurtubî)