Tenâkuz

1. (Nakz’dan) İki şeyin birbiriyle ters düşmesi, çelişme, aykırı olma.

2. Bir hakkı dâvâ eden kimseden, iddiasına aykırı söz veya fiil meydana gelmesi.

Tenâkuz ile hüccet kalmaz; lâkin mütenâkızın [tenâkuzlu davrananın] aleyhine olan hükme halel gelmez. Meselâ şâhidler şehâdetlerinden rücû‘ ile [dönerek] tenâkuz ettiklerinde, şehâdetleri hüccet olmaz. Lâkin evvelki şehâdetleri üzerine kâdî hükmetmiş ise, bu hüküm dahi bozulmayıp mahkûmun bihi [dâvâ mevzuu malı] şâhidlerin tazmîn etmesi lazım gelir.

(Mecelle, m. 80)