Tenâkuz
تناقض
Tanım
(A. Nakz’dan) 1.İki şeyin birbiriyle ters düşmesi, çelişme, aykırı olma. 2.Bir hakkı dâvâ eden kimseden, iddiasına aykırı söz veya fiil meydana gelmesi.
Tenâkuz ile hüccet kalmaz; lâkin mütenâkızın [tenâkuzlu davrananın] aleyhine olan hükme halel gelmez. Meselâ şâhidler şehâdetlerinden rücû‘ ile [dönerek] tenâkuz ettiklerinde, şehâdetleri hüccet olmaz. Lâkin evvelki şehâdetleri üzerine kâdî hükmetmiş ise, bu hüküm dahi bozulmayıp mahkûmun bihi [dâvâ mevzuu malı] şâhidlerin tazmîn etmesi lazım gelir.
(Mecelle, m. 80)