Tasarruf

(A. Sarf ’dan) 1.Sarf etme; bir şeyi dilediği gibi kullanma.

Bir kimsenin mülkünde onun izni olmaksızın âhar bir kimsenin tasarruf etmesi câiz değildir.

(Mecelle, m. 96)

2.İdare etme, hükmetme.

Ra‘iyye, yani teb‘a üzerine tasarruf maslahata menûttur.

(Mecelle, m. 58)

3.Mürîd üzerinde rehberin manevî nüfuzu.

Yaratılışı, kalb ve ruh mertebesine kadar olan kimseyi tasarrufu kuvvetli olan pîri, daha yüksek mertebelere ulaştırabilir.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)

4.Bir şeyi dikkatli ve idâreli kullanma, tutumlu olma.