Tahsîs

(A. Hass’dan) Hususîleştirme; bir şeyi üstün tutup, tercih etme. Usûl-i fıkhda, umumî bir lafzın, bu mânâdan çıkarılıp hususî bir mânâ ve muayyen ferdlere hasredilmesi. Tahsîs eden delile muhasses denir.

Âyet-i kerîmede meâlen; “Boşanmış kadınlar kendi kendilerine üç hayız müddeti iddet beklerler” buyuruldu

(Bakara sûresi: 228)

“Ey îmân edenler! Mü’min kadınları nikâhlayıp da, kendilerine dokunmadan boşarsanız, artık sizin için onları bekleteceğiniz bir iddet yoktur” mealindeki âyet-i kerîme

(Ahzâb sûresi: 49)

ile “boşanmış kadınlar” lafzı umumî mânâsından çıkarılıp, sadece zifafa giren kadınlara tahsîs edilmiştir.

(Kurtubî)

İbrâhim aleyhisselâmı salâtta tahsîs eylemek, (namazda teşehhüdde anmak) onun şânına ta‘zîm içindir. Ondan sonra gelen her Peygamber, o büyük Peygambere uymakla emrolunmuştur.

(Mektûbât-ı Ma‘sûmiyye)