Haşmet

(A. Haşem’den) Büyüklük, heybet, debdebe, ihtişam; nezâket; hiddet, kızgınlık; alçakgönüllülük.

Resûlullah aleyhisselâmın peygamberliği bildirilmeden evvel de, sonra da haşmeti, büyüklüğü ve heybeti herkesin gözlerinde ve gönüllerinde yer etmiş idi. Kureyşli müşrikler, Eshâb-ı kirâma eziyyet ederlerdi. Resûlullah’ı sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem gördükleri zaman O’na da eziyet edelim diye kalblerinden geçirirlerdi. Fakat O’nu görünce, heybetinden O’na hürmet ve hizmet ederlerdi. Resûlullah’ı ansızın gören kimseyi korku kaplar, titremeye başlardı. Bir gün huzuruna gelen bir kimse titremeye başlayınca; “Titreme; ben pâdişâh değilim” buyurmuştur.

(Şevâhidü’n-Nübüvve)