Hâşâ

Asla, kat‘iyen, hiçbir zaman; dine veya edebe aykırı bir sözün söylenme zarureti olduğu zaman “Allah saklasın”, “Allah göstermesin”, “uzak olsun” mânâsına kullanılan söz.

Ruhların, cisim şekli alarak iş görmelerini, bazı kimseler, tenâsüh sanmıştır. Hâşâ ve kellâ, hiç tenâsüh değildir. Yani ruhlar, başka bir bedene girmemiştir. Bu hâl birçok câhillerin ayaklarının kaymasına sebeb olmuştur.

(Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî)

Hâşâ zulm etmez, kuluna Hudâsı. Herkesin çektiği kendi cezâsı!