Hanîf

Yanlış ve sapık olan şeye hiç dalmadan doğruya meyleden.

İslâmiyet’ten önce putlara tapınmayan, hac yapan, sünnet olan, kısacası Hazret-i İbrâhim’in dininde bulunan. 3.(Tek başına kullanıldığında) Müslüman, tevhid inancında. Çokluk hâli hunefâ gelir.

İbrâhim ne Yahudi, ne de Hristiyan idi. O hanîf idi.

(Âl-i İmrân sûresi: 67)

Hanîflerin en meşhûrlarından birisi Arab hatîblerinden olan Kus bin Sâide’dir. Onun Mekke-i Mükerreme’de kurulan Ukaz panayırında meşhûr konuşmasının bir kısmı şöyledir: “Herşey fânîdir (geçicidir). Bâki (devamlı olan) ancak Allahü teâlâdır. Birdir, ortağı ve benzeri yoktur. İbâdet edilecek ancak O’dur. Evvel gelip geçenlerde bize ibret alacak şey çoktur. Büyük-küçük hep göçüp gidiyor. Giden geri gelmiyor. Kesin olarak inandım ki, herkese olan bana da olacaktır.

(Ben de öleceğim.)

”

(Kısas-ı Enbiyâ-Cevdet Paşa)