Fıkh (fıkıh)

Bilmek, anlamak.

İslâmiyet’te inanılması, yapılması ve sakınılması lâzım gelenleri bildiren ilim.

Mü’minlerin hepsinin toptan sefere çıkmaları doğru değildir. Her topluluktan bir taife fıkıh öğrenmek ve kavimleri döndüğünde onları ikaz etmek için geride kalmalıdır.

(Tevbe sûresi: 122)

Fıkh öğrenmek her Müslümana farzdır.

(Hadîs-i şerîf-Hâkim)

Fıkh kelimesi, Arabca’da, fekıha yefkahü şeklinde kullanılınca, yani dördüncü bâbdan olunca, bilmek, anlamak demektir. Beşinci bâbdan olunca, şeriati bilmek, anlamak demektir. Şeriati, yani ahkâm-ı şer‘iyyeyi bildiren ilme fıkh ilmi adı verildi. Fıkh bilgilerini bilen kimseye fakîh denir. Fıkh ilmi, insanların yapması ve yapmaması lâzım olan işleri bildirir. Fıkh bilgileri, Kur’ân-ı kerîmden, hadîs-i şerîflerden, icmâ‘-ı ümmetten ve kıyâsdan meydâna gelmektedir. Fıkh bilgisinin bu dört kaynağına edille-i şer‘iyye denir. (el-Mecmû‘atü’z-Zühdiyye)